Donderdag 13 januari 2022 in Vitelia Voeders

Meedoen met de saneringsregeling, hoe pakt het uit?

Varkenshouders konden zich tot 15 januari 2020 aanmelden voor deelname aan de Subsidieregeling sanering varkenshouderijen (SRV). Inmiddels is er bijna 2 jaar verstreken. Vitelia ging op zoek naar een praktijkverhaal in haar netwerk.

We kwamen uit bij Peter en Elly Philipsen uit Castenray. Zij besloten mee te doen en via deze regeling hun varkenshouderij te beëindigen.
Nu bijna twee jaar later zijn ook wij benieuwd hoe het hun vergaan is. Hoe verloopt deze beslissing, en hoe heeft het uitgepakt? We vragen het Peter en Elly, trouwe Vitelia klanten.

Peter is inmiddels 58 jaar en stapte veertig jaar geleden bij zijn vader in het bedrijf. Het varkensbedrijf is daarna uitgebouwd tot 250 zeugen gesloten.
Elly (56) is in het bedrijf gaan werken vanaf het moment dat de kinderen werden geboren en thuiswerken zo zijn voordelen had.

En dan komt de warme sanering langs

“Je vraagt je af: ‘Past het ons?’ en gaat de opties eens na. Gezien onze leeftijd en de wetenschap dat er geen bedrijfsopvolging is, zal stoppen dus een keer moeten gebeuren. Maar van de andere kant, je bent pas 58 jaar oud, stoppen is eigenlijk zo’n tien jaar te vroeg,” vertelt Peter over zijn eerste hersenspinsels vanaf het moment dat de regeling bekend wordt gemaakt.

“Voordeel van de regeling was wel dat je je kon inschrijven, maar daarbij nog niet direct de verplichting aanging tot stoppen. Het gaf ons daarmee de gelegenheid de gevolgen van stoppen eerst goed te onderzoeken en alles op een rijtje te zetten.”

Zo werd de boekhouder aan het werk gezet om de financiële gevolgen te berekenen en een loopbaancoach geraadpleegd om inzicht te krijgen in eigen kennis en kunde, wensen en kansen voor toekomstig werk buiten de deur. 

“Voor mij was dat snel duidelijk,” vertelt Elly over de sessies met de loopbaancoach. “Ik kwam uit de zorg, en werkte naast de varkens al vrijwillig in de zorg. Dus dat ik de zorg weer in zou gaan was voor mij snel duidelijk.”

Peter geeft aan dat hij er minder aan heeft gehad. “Maar uiteindelijk is het wel een bevestiging geweest van het feit dat ik tussen de dieren het best op mijn plek zit. En dat is ook duidelijkheid die je juist in zo’n proces nodig hebt.”

Financieel komt het uit, en als ook de kinderen volmondig zeggen dat ‘pap en mam’ deze kans niet moeten laten liggen, wordt uiteindelijk de definitieve beslissing genomen te stoppen met de varkenshouderij.

“Groot voordeel is ook dat we hier kunnen blijven wonen, dat is voor ons zeker niet onbelangrijk!”, aldus Peter.

Draai gevonden

In april 2020 verlaten de eerste zeugen het bedrijf en begint de leegloop. “Die eerste fases waren zeer emotioneel: de eerste zeugen, dan de dragende zeugenstal, vervolgens de kraamstal, de lege biggenstal en uiteindelijk de allerlaatste varkens. Dat doet je wel wat,” vertelt Peter.

“Momenteel wordt de stal gesloopt, maar dat doet me eigenlijk een stuk minder. Het voelt namelijk alsof ik de varkens nog heb, aangezien ik nu buitenshuis zeven halve dagen in de week varkens verzorg.”

Peter heeft inmiddels al helemaal zijn draai gevonden bij een varkenshouder in de buurt waar hij dagelijks 5000 vleesvarkens verzorgt. “Alleen het brijsysteem moet ik echt nog leren kennen. Dat ben ik niet gewend, aangezien ik zelf altijd met droogvoer heb gewerkt. Maar ik ben toch weer met dieren bezig, en dat was eigenlijk ook wel de verwachte uitkomst van het loopbaancoach-traject: de agrisector met hoofdthema dieren.”

Vitelia zullen we missen

Wij vragen Peter wat hij het meest mist? Peter kijkt ons vragend aan als wij hem die vraag stellen. “Misschien heel gek, maar eigenlijk mis ik niks. Het bevalt mij uitstekend zo. Ik ben ZZP-er, werk mijn uren, ben flexibel en ben met dieren bezig. Daarnaast ben ik elke middag vrij en dat bevalt me prima. Eigenlijk mis ik niet veel.”

Dezelfde vraag stellen wij aan Elly. 

“Ik zit inmiddels ook prima op mijn plek bij een zorginstelling. Ik had de passie voor de dieren zoals Peter die heeft sowieso al minder,” antwoort Elly, die nu dus met dementerende ouderen werkt.

Vitelia zullen we wel missen, want we hebben altijd zeer prettig samengewerkt met de adviseurs en de organisatie. 

“Ik volg het varkensnieuws nu wel wat selectiever, met een voorkeur voor het technische stuk,” merkt Peter op. “Voorheen was ik namelijk veel meer bezig met de randzaken zoals prijzen en regelgeving omdat die direct betrekking hadden op ons en ons bedrijf. Maar ook omdat ik natuurlijk als ledenraadslid van Vitelia nauw betrokken was. Met de ledenraad ben ik nu na 12 jaar ook gestopt.”

“Vitelia zullen we wel missen, want we hebben altijd zeer prettig samengewerkt met de adviseurs en de organisatie. Technisch draaiden we vrijwel altijd goed.” Elly vult aan: “In die veertig jaar hebben we verschillende adviseurs gehad, maar hadden met iedereen wel een klik, en ze kwamen altijd netjes hun afspraken na.”

“De basis is daarbij altijd ‘gewoon’ goed voer. Goede kwaliteit met een prijs naar verhouding van die kwaliteit. Daar hebben wij nooit iets over te klagen gehad. Wij wensen Vitelia veel succes in de toekomst,” besluit Peter.

We kunnen concluderen dat de keuze van Peter en Elly om mee te doen met de saneringsregeling voor hun persoonlijk goed heeft uitgepakt.